04/10/2026
Waarom werken we eigenlijk nog steeds zo productgericht met jonge kinderen?
Ik vraag het me echt af. Ik heb ChatGPT even laten helpen om het verschil in beeld te brengen, omdat ik liever geen echte foto’s van kinderen gebruik. Maar als ik op social media kijk, zie ik nog steeds ontzettend veel productgerichte activiteiten voorbijkomen.
Zeker nu met de herfst: paddenstoelen, bomen, bladeren, egels… en dan vaak allemaal precies hetzelfde eindresultaat.En dan denk ik: waarom doen we dit nog?
Wat moet er gebeuren om het proces belangrijker te laten worden dan het product? Want uiteindelijk zit daar voor mij de ontwikkeling. In proberen, ontdekken, keuzes maken, fouten maken, opnieuw beginnen, ervaren en zelf oplossingen bedenken. Ik kan me bijna niet voorstellen dat er nog opleiders of VVE-docenten zijn die studenten leren dat ieder kind hetzelfde werkje moet maken. Dus waar komt het dan vandaan dat we dit in de praktijk toch nog zo vaak zien? Is het gewoonte? Verwachting van ouders? Social media? Of vinden we het stiekem lastig om een proces los te laten waarvan de uitkomst niet vaststaat?
Bij KIKI kijken we altijd naar het proces. Zowel bij kinderen als bij onze studenten. Daarom werken wij ook niet vanuit alleen theorietoetsen om te bewijzen wat iemand kan. Laat maar zien wat je doet, waarom je het doet, hoe jij het toepast in jouw omgeving en wat je daarvan leert. Op jouw manier, passend bij jouw praktijk. Want leren hoeft wat mij betreft niet bij iedereen tot hetzelfde eindproduct te leiden.Ik ben heel benieuwd hoe andere organisaties, scholen, pedagogisch professionals en opleiders hiermee omgaan. Wie werkt er nog productgericht met jonge kinderen of studenten? En waarom? En wat is er volgens jullie nodig om het proces echt belangrijker te maken dan het eindproduct?