04/04/2024
Oordeel je een kandidaat op zijn moeilijke verleden?
Toen ik nog een kind was, was ik heel traag, sloom en lui. Mijn vader noemde me ‘Stoffel de schildpad’ en maakte zelfs een keer met Sinterklaas een surprise met een grote opwindsleutel om me sneller te laten voortbewegen.
In mijn tienerjaren veranderd dat en tegenwoordig is dat compleet anders, en als we erover praten, moeten we er samen erg om lachen.
Op school was ik een onwijze flapuit en een rebelse tiener. Ik zette graag de boel op stelten, had vaak het laatste woord, deed dingen die niet mochten en gedroeg me vaak als een clown. Toch wilde ik altijd alles uitleggen, altijd de drang om verantwoording af te leggen, zelfs als dat niet nodig was.
In mijn loopbaan zette dit gedrag zich voort, en als iemand iets zei wat me niet beviel, sprong ik er meteen bovenop.
Deze soft skills heb ik gedurende mijn loopbaan natuurlijk ontwikkeld, al zit het primaire reageren er nog een beetje in.
Vroeger klonk ik vaak bot of energieloos aan de telefoon, en mijn werkgever maakte vaak het gebaar dat ik moest lachen. Nu klinkt het alsof ik een liedje zing als ik aan de telefoon praat, en daar ben ik mijn werkgever erg dankbaar voor.
Anno nu hoef ik niet altijd meer te reageren als iemand iets zegt, of alles uit te leggen. Ik spring er niet meer bovenop, simpelweg omdat het zonde van mijn energie is. Ook ben ik een stuk rustiger geworden en hoef ik niet meer de clown uit te hangen, omdat ik vertrouw op mezelf en de persoon die ik ben geworden. Ik laat alles organisch vloeien en volg vooral mijn eigen pad.
Dus.. nog een keer: oordeel je een kandidaat op zijn moeilijke verleden? Of help je ze juist om dat te ontwikkelen wat ze nodig hebben?